Școala supunerii
W ciemnym korytarzu rozległo się głuche stukanie obcasów. Zbliżała się Pani – wysoka, postawna kobieta o ostrych rysach twarzy i zimnych, błękitnych oczach, które zdawały się przenikać duszę na wylot. W jednej ręce trzymała skórzany pejcz, a drugą poprawiała lateksowe rękawiczki, lśniące niczym błyszcząca powierzchnia jeziora o zmierzchu. Jej usta wykrzywiły się w ledwo zauważalnym uśmiechu – dziś przybył nowy niewolnik, świeży i nieoswojony. Drzwi do sali treningowej otworzyły się z hukiem. Na środku pomieszczenia klęczała postać – mężczyzna...